De horizontale balans


De horizontale balans is de balans tussen de voorhand en de achterhand van het paard. We zeggen dat een paard horizontaal niet in balans is, als hij meer gewicht op de voorhand heeft dan goed voor hem is.

Van nature draagt het paard overigens 65% van zijn gewicht op de voorhand en 35% van zijn gewicht op de achterhand. Dit levert hem beslist geen problemen op, een paard kan onbelast (in een natuurlijke situatie) zo scheef door de bocht gaan als hij wil. De problemen ontstaan pas als wij erop gaan zitten en met het paard aan het werk gaan. Als wij dus niets doen aan de situatie, die ontstaat door ons gewicht in combinatie met de natuurlijke scheefheid van het paard, kan dit veel schade aanrichten en blessures opleveren.

Om zo min mogelijk schade aan te richten en het paard zo comfortabel mogelijk te trainen/ berijden, is het belangrijk om hem te leren gewicht over te hevelen naar de achterhand. Een paard wat horizontaal niet in balans is, valt als het ware voorover. Hij gaat snelle korte passen maken om zichzelf overeind te houden. Probeer zelf maar eens te rennen terwijl je je hoofd en bovenlichaam ver voorover laat hellen! Dit kan bij het paard zowel fysiek als mentaal problemen geven.

Hoe herken je een paard wat horizontaal niet in balans is?:

  • Het paard hangt met teveel gewicht in de hand.

  • Het paard duikt achter het bit.

  • Het paard krult zich teveel op in de hals.

  • Het paard loopt te laag zonder schoftlift.

  • Je hoort te veel geluid bij het landen van de voorbenen (stampen).

  • Het paard maakt korte snelle pasjes.

 

 

 

 

 

 

 

 

Horizontaal uit balans

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Horizontaal in balans

   

Foto's eigendom van Drs. Karin Leibbrandt, uit het boek "Je paard succesvol trainen"; Paardvriendelijk presteren met het moderne sportpaard.

 

  

De verticale balans

Bij de verticale balans spreken we van de links-/rechts-balans in het paardenlichaam, met name aangaande het gewicht dat op de schouders rust.

Een paard wat verticaal niet in balans is draagt wel 70 kilo meer gewicht op een van z’n voorbenen.

Een rechts gebogen paard heeft een voorkeur voor de buiging naar rechts. De spieren aan de rechterkant van zijn lijf zijn kort en strak en aan de linkerkant lang en slap. Je voelt dus ongelijke druk op de teugels! Het rechter achterbeen is buiten de massa van het paard en stuwt het gewicht naar het linker voorbeen.

Een paard wat verticaal niet in balans loopt, gebruikt zijn hoofd en hals om in evenwicht te blijven, zoals wij onze armen gebruiken als we uit ons evenwicht raken. Een paard dat verticaal niet in balans is, kan zijn hoofd en hals dus niet voorwaarts neerwaarts ontspannen! Je ziet dan ook vaak dat het paard zijn hoofd omhoog brengt als hij zijn balans verliest. Als wij de verticale balans herstellen en zorgen dat het gewicht goed verdeeld is over de voorbenen, kan het paard zijn hoofd en hals ontspannen. Deze heeft hij dan niet meer nodig om te compenseren voor het gebrek aan evenwicht. Het paard maakt dan een hoek van 90 graden met de grond en kan zijn rug ontspannen.

Naast de voorgenoemde klachten en blessures, kan het constant uit evenwicht raken ervoor zorgen dat het paard veel spanning opbouwt, zowel mentaal als lichamelijk. Het is best eng als je elke keer denkt dat je om gaat vallen!

  

         

Verticaal uit balans

 

Verticaal uit balans

 

Verticaal in balans

         

Foto's eigendom van Drs. Karin Leibbrandt, uit het boek "Je paard succesvol trainen"; Paardvriendelijk presteren met het moderne sportpaard.

 

 

 

De lateroflexie

De lateroflexie is de laterale oftewel zijdelingse buiging in het lichaam. Een correcte lateroflexie is evenredig verdeeld over het hele lichaam van neus tot en met staart. Deze buiging is nodig om het achterbeen goed onder te laten plaatsen.

Een paard met te weinig buiging in het lichaam, of een incorrecte buiging, kan geen gewicht dragen op de achterhand. Dit willen we zodat het paard dus meer gewicht van voor naar achteren kan gaan overhevelen.

Wat kan er misgaan?:

  • Het paard buigt alleen in de hals.

  • Het paard blijft te recht in de romp.

  • Het paard heeft buiging in het lichaam, maar geen stelling; stelling is de lateroflexie vlak achter de oren in het eerste deel van de hals.

Alle delen van het paard zijn onderling met elkaar verbonden. Heeft het paard geen correcte buiging in het lichaam, dan hebben we geen optimaal achterbeen gebruik en krijgen we ook geen stelling.

 

           

Zonder Lateroflexie

 

Correcte Lateroflexie

 

Overbuiging hals

Lateroflexie op de volte

           

 Foto's eigendom van Drs. Karin Leibbrandt, uit het boek "Je paard succesvol trainen"; Paardvriendelijk presteren met het moderne sportpaard.

 

 

 

Verplaatsing in het diagonale vlak, de 4de Dimensie

Dit is het verplaatsen van de voorhand ten opzichte van de achterhand en de achterhand ten opzichte van de voorhand. Een paard kan alleen tot dragen komen als de voorhand precies voor de achterhand is met de juiste lateroflexie in het lichaam. Lateroflexie is de zijdelingse buiging van neus tot en met staart, evenredig verdeeld over het hele lichaam. De achterhand van het paard is breder dan de voorhand, de achterbenen gaan voorbij de voorbenen als het paard geen buiging in het lichaam aanneemt .

Een voorbeeld:

Een paard loopt op de rechtervolte mooi voorwaarts-neerwaarts, maar hij loopt met de voorhand van de lijn van de volte af. Wat betekent dit? Het lichaam is nog te recht.

Door de voorhand precies op de lijn van de volte te plaatsen voor de achterhand, ontstaat er zijdelingse buiging in het lichaam en de voorbenen gaan ruimte maken voor de achterbenen die verder onder het lichaam geplaatst kunnen worden. De schoft komt omhoog, de rug bolt op, de buikspieren worden aangespannen en het paard kantelt zijn bekken .Al deze elementen zijn nodig om tot gedragenheid te komen.